Z kolei ludzie cierpiący na bulimię mają nadmiernie wzmożony apetyt. Jedzą ogromnie dużo (obżerają się), a następnie to, co zjedli, zwracają. Trapi ich takie poczucie winy z tego powodu, że popadają w poważną chorobę albo zażywają cokolwiek, byle tylko zwymiotować treść żołądkową. I także niepokoją się o swój wygląd. Cierpiący na przymus jedzenia nie mogą przestać jeść, nawet, kiedy nie są głodni. Nie starają się zwracać pokarmu, toteż często skazani są na olbrzymią nadwagę. Odchudzanie się bez kontroli lekarza grozi nieraz poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi, np. anoreksja. Ludzie cierpiący na tego typu zaburzenie wymagają ogromnej troski i wyrozumiałości przyjaciół, rodziny i lekarzy. Przede wszystkim należy im uświadomić, że są w kłopocie. Nieraz konieczne jest umieszczenie ich w szpitalu, by lekarze mogli ustalić przyczynę zaburzenia i zaproponować terapię. Osoby z bulimia i przymusem jedzenia także wymagają pomocy w zrozumieniu źródła dolegliwości, a następnie rady, jak zachować umiar w jedzeniu.